Un poema de amor Aquí?

Un poema de amor Aquí?

Escribiríache con gusto un poema de amor. Metería nel a visión do teu corpo e esas mans carniceiras sobre min. Devoraría o teu soldado interior-baby…
Lamentabelmente non podo facelo. Non teño industrias para dar acubillo a esta ansia túa. E así-como quen non quere a cousa-calo.

O pulso mide os metros de distancia: constrúe un sistema matemático da usura: un lugar que non existe.

Aquí non está.

Mentres-as cabezas caen ceo abaixo. Discordantes na intemperie. Son cabezas grandes e inmensas. Cabezas rodando cabezas sobre nós. Aquí: neste sitio que non é-procuramos a cociña da casa-por exemplo. Destinámola á diverxencia.
Facemos dela un centro de observación natural e vemos -¡Oh si! Lo vemos!-que existe un tramo que nos separa: dende o cuarto até o baño: unha autoestrada interior: a ponte que-supostamente- acurtaría distancias.

A política faise Aquí: por iso non existe.

Daquela-meu amor- teño claro o que facemos. O que facemos é transitar: percorrer distancias infindas para abrazármonos. E a devoración faise explícita da seguinte forma: ti achégaste pola porta e eu-sabendo como sei que queres tragarme- abro a boca para meterte dentro. Somos entón un laboratorio humano-darling-un vivísimo sacrilexio indecente. Por iso non podo escribir un poema de amor.

A científica exploración urbana trouxo o decepcionante da luz incandescente: ces verdoyants vermicelles lumineux qui traînent à nos côtés-comme des vermines…

E-líquidos xa pola desazón-amámonos menos. Por iso este poema-me beloved-non pode ser outra cousa que un poema da destrución: o esquema da usura de Pound.

Publicado en Sen categorizar | 2 Comentarios

EIS O PRECIOSO TEXTO ESCRITO POR BEGONHA CAAMAÑO PARA A PRESENTACIÓN DE DESOBEDIENCIA

A DESOBEDIENCIA DE ROSA ENRIQUEZ

Aínda que fun convidada a participar nesta presentación que nos reúne para vos falar de “desobediencia”, teño que vos falar primeiro de Rosa, porque non se pode desligar este volume de poemas da personalidade da súa autora.

Non hai moito que coñezo a Rosa Enríquez, apenas dous anos, pero si vos confeso que o meu con ela foi un namora inmediato, o que se di un amor a primeira vista (agardo que mutuo). Cativáronme de Rosa a súa espontaneidade á hora de expresar sentimentos, a súa xenerosidade afectuosa e o seu afán de aprender. Namorei da súa ansia por descubrir e descubrirse e da súa ousadía e afouteza ao amosar ao mundo o resultado das súas pescudas e descubertas.

Rosa Enríquez é unha muller que se abre en canal a si mesma para analizarse, para procurar dentro dela aquilo que non lle gusta e quere erradicar da súa esencia, para descubrir aquelas outras partes do seu ser nas que si acredita. Rosa íspese, mergulla dentro dela, escarva nas entrañas para encontrar á muller que non lle deixaron ser, e sae desa viaxe visceral e sanguenta vitoriosa, triunfante, luminosa. Máis Rosa ca nunca, máis Enríquez, máis Noia. Disposta a facer co mundo o que fixo con si propia: poñelo patas arriba, cuestionalo, esnaquizalo, para logo, xuntando os anacos xa libres de artificios e enganos, vomitalo todo e ofrecérmonolo máis puro e limpo, máis desexábel, máis humano. Ese outro mundo posíbel que tanto arelamos.

Pero esa procura de si mesma e do mundo, ese remexer co dedo nas vísceras, non é un camiño do que se saia indemne. Máis forte si, pero magoada. Con feridas fondas e lacerantes que nos han acompañar de por vida. Cicatrices que trazan o mapa do percurso de Rosa na súa loita contra a convencionalidade. Marcas vitais que, sen pudor, de forma case obscena, a autora nos amosa agora neste volume que hoxe se presenta.

5
DESOBEDIENCIA non é só un conxunto de fermosísimos poemas. É a xeografía dunha batalla; un caderno de guerra.

Eu non son nin poeta, nin crítica literaria, nin profesora de literatura. Non podo pois ofrecervos unha análise das fonduras estilísticas, da beleza da linguaxe, do acertado das imaxes ou da orixinalidade dos recursos empregados pola autora. Convídovos a suplir as miñas carencias coa lectura do fermoso Limiar do escritor Anxo Angueira, que abre o libro, ou a recente crítica publicada por Armando Requeixo e que podedes atopar no seu blog.

A miña é unha lectura dende as emocións e dende a política. Unha lectura, obviamente, en clave de xénero. O XÉNERO, esa categoría esporea que tanto dano nos leva feito a todas e todos e que latexa, cando non alenta a desobediencia que Rosa Enríquez nos propón neste seu novo poemario.

Rosa estrutura o seu libro en catro partes, catro seccións que poden semellar antagónicas pero que son complementarias e necesarias entre si; consecuencia cada unha das anteriores.

Poemas que non din nada é como a autora titula a primeira destas seccións.
Preséntanos nela a protagonista de libro: Pauline ( para min a propia Rosa disfrazada de francesa), e ao seu amante, Antoine.
Fálanos aquí do naufraxio do cotiá e dunha incipiente necesidade de fuxir da
trivialidade, de escorrentar as convencións, de rebentar as normas.
Pero Pauline/Rosa está prendida nunha trampa. Unha relación amorosa desigual, subordinadora, por veces alienante.
E ela, que quería un amor maxestoso, un amor que rebentase a moralidade do vulgar, insubmiso, desobediente; el, Pauline/Rosa..Rosa/pauline que procuraba a rebelión a traveso do amor, descúbrese presa nunha das máis primitivas estratexias de dominación. Aparece aí o desencanto, fisgan súa pel as primeiras feridas: as causadas pola ingratitude e a decepción. Porén, Pauline é insubmisa de seu, non precisa dese amor para rebelarse. A rebeldía latexa no seu interior mesmo antes de que Pauline sexa consciente dela, mesmo antes de que Rosa saiba como nomeala.

No canto de se acomodar nesa relación e na súa segura domesticidade, Rosa/Pauline marchan, despréndense, inician o camiño cara as vísceras do seu ser.
Son a Pauline orgullosa que di, citando os versos da autora “Nada. Tu ne sais rian. T’es devenu tigre. Por iso nunca che pedirei amor. Sobre todo no lo pediré”. Eis a muller que non se resigna, que descobre nela a vontade primixenia para dicir NON. A Rosa que inicia o camiño que non ten volta, que solta amarras para probar contra o vento as súas propias forzas. A muller que di (volvo citar textualmente): “ Tristes son todos os que levan paraugas e descoñecen o instinto. Os que obedecen”.

Remata esta primeira parte con Pauline/rosa fuxindo da podremia da indiferenza e do egoísmo dos búfalos con fasquía de amante para mergullarse nun universo propio e distinto. Baixo o epígrafe de “Poemas que din todo” Pauline e Rosa enfróntannos á náusea da súa propia conciencia. Ao noxo ao se descubriren obedientes cando se soñaban rebeldes.
“Somos vítimas da exhibición: somos mentira” di Pauline coas palabras de Rosa, e engade noutro poema “É esta a urxencia: comprender que levamos con nós o tacto da usura. Que nalgún momento, en determinadas condicións atmosféricas, somos monstros vestidos de madreperlas. El cielo no podrá evitarnos esa verguenza”

Comeza entón a travesía necesaria do particular ao colectivo, do íntimo ao público. E o sentido da rebelión muda de rumbo. Xa non se procura a desobediencia para sermos seres brillantes e únicos afastados da vulgaridade da moral burguesa. Pauline e Rosa, abrazadas, queren ser socialmente útiles na súa desobediencia.
Antoine e as súas promesas, os seus afagos e os seus enganos vaise perdendo. Xa non vale o seu falso paraíso no que Pauline/rosa é ao tempo adorada e negada, desexada e humillada. Agora son elas as búfalas, elas as que estouran e despezan a trampa cursi dese amor romántico.

“Pauline sous la pluie. Sabe que foder en público é un acto abominábel, pero desobedece”

5

Nos versos de Rosa aparece o sexo como metáfora da rebelión, como símbolo da insubmisión ao politicamente correcto.

Fronte ao amor, a irreverencia do sexo que non se agocha.
Xa non democracia representativa e “solidariedade”, senón asemblearismo e xustiza.

Xa non cortesía, senón respecto.
Non discrepancia tímida, amabelmente expresada, senón o berro atronador da protesta aberta.
Non o rumor das pregarias senón o canto da disidencia.

Nunca máis someterse, nunca máis aceptar. Nunca máis
Rebelarse. Rebelarse sempre.
Desobediencia como clamor; como ética.

A transformación de Rosa/pauline é xa na terceira parte do poemario unha realidade evidente e irreversíbel . En “Des petits morceaux de amour e de tristesse”. Pauline /Rosa posúe a forza insurrecta dos cimarrróns que deixaron de ser escravos porque decidiron deixar de ser escravos. As dúas, Rosa e Pauline, Pauline e Rosa finalizaron con éxito a súa transformación.
Xa non son máis as submisas amantes que imploran caricias, que ceden os seus des
exos ante o desexo do amado.
Xa aprenderon a ser elas sen necesidade de que ninguén as aprobe, xa non precisan de consentimentos alleos.
Xa non piden permiso nin suplicaran amor. Nunca máis o farán.
Sábense fortes na súa diferenza. Saben que é nesa diferenza onde radica a súa fortaleza, e vana defender. A morte.

Chegamos así ao final do libro: dez poemas que a autora presenta a modo de decálogo baixo o título de Quelques morceaux pédagogiques.
Pauline e Rosa atopan no feminismo a expresión da súa rebeldía e viaxan agora dende o xénero á humanidade. Son terra, choiva e mar embravecida
5

exhibindo con orgullo aquilo que as fai universais: a súa diferenza.
E nese feminismo, nesa diferenza, proclaman que o seu xénero fainas proletarias, inmigrantes.., estranxeiras,…… sempre estranxeiras.

Son palestinas en terra ocupada, árabes en territorio cristiá, ateas ante calquera fe.
Son sen papeis en Europa, galegas en España, mulleres na Galiza patriarcal.

E saben que a súa liberación non virá nunca das mans enganosas dos diferentes dominadores que as oprimen, aínda que adopten o sorriso amable do “amor”.
Saben que a súa rebelión faínas alleas a calquera territorio e, por iso mesmo, con dereito a todos eles.

E cito agora unha parte do último poema “Mais no fondo -malia todo este descubrimento- insisto: son analfabeta. O mundo fáiseme complexo e nin o silabario podería ler. Dedícome ás árbores. Je suis chair florissante: follaxe e rama. Así é que habito nas fronteiras: no núcelo fundacional do sensíbel.
Libertaria”

Rosa e Pauline saíron do abismo, pero é nas marxes onde se encontran cómodas, onde deciden instalarse, e dende alí vociferan, desobedientes: contra a exclusión, contra o poder, contra a mentira…,contra as certezas.

Begoña Caamaño
Compostela, setembro 2011

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en EIS O PRECIOSO TEXTO ESCRITO POR BEGONHA CAAMAÑO PARA A PRESENTACIÓN DE DESOBEDIENCIA

PRESENTACIÓN DE “DESOBEDIENCIA” O 29 DE SETEMBRO. EN COUCEIRO. ÁS 20:00

Teño o pracer de vos convidar á presentación de “DESOBEDIENCIA” o xoves 29 de setembro, en Couceiro. Ás 20:00.

Estarán presentes o escritor Anxo Angueira, a xornalista e escritora Begonha Caamaño e o poeta Alberte Momán.

Eu mesma creo que estarei presente!!!

Saúdos!

Publicado en Sen categorizar | 3 Comentarios

En homenaxe ao meu pai, Esteban Enríquez, falecido o 4 de maio do 2011, chegan estas “CARTAS CRUZADAS: DE CUBA ÁS TERRAS D’ O BOLO” (La Región)







Prezada Ana:

Recibín hai uns días unha postal preciosa. Era d’ A Habana. Nun principio, olleina con certa incredulidade, mais logo comprendín que si, que evidentemente era túa. E alí estabas novamente, no paraíso caribeño, con azos, supoño, de vivires a tope ese amor encendido. Estás feita unha ‘gentlelady’, darling!! Entre perfumes e afeites, vexo que enfeitizas aos homes. Sobre todo a un, ese que che trae de avión en avión, para pasar unha semana contigo despois de tanto tempo sen vervos. Debe ser durísimo estar namorada dun tipo que vive a miles de quilómetros e que, ademais, non ten un can para vir por aquí, caendo, deste xeito, todo o peso da relación sobre ti. Es unha crak. Auténtica. Un animal humano marabilloso. Abofé que si! Dígocho co corazón na man, pois admiro ese teu espírito afouto, indiferente ás críticas que suscitas entre as túas amizades. O aburguesamento alimenta actitudes hipercríticas con todo aquilo que sae dos límites marcados, e ti, Ana, atravesaches os devanditos límites hai tempo. Que dirán agora de ti, rula? Dirán, por exemplo, que es unha ‘descerebrada’, que se che foi a pinza, que xa imaxinaban que farías algo así? Que andas desesperada. E que digan o que lles pete!! Ante casos coma este, de ‘sucidio social’ por amosar sentimentos desmedidos en público, sexa en vivo e en directo -coma o día aquel que fuches correndo tras dun tipo porque non podías soportar que te abandonase- sexa en diferido -cando alguén, evidentemente eu non, conte que fuches buscar o teu home a Cuba-, vén sempre á miña cabeza a frase dun amigo meu, bastante listo por certo, que reflicte claramente o apoio incondicional que intento transmitirche nesta carta. A frase era a seguinte, toma nota: ‘Prefiero lo hortera a lo cursi’. Suficientemente claro? Eu coido que si. Digamos que o charramangueiro, suscita simpatía e, ás veces, mesmo tenrura. O cursi, pola contra, chirría tanto!

Sempre fuches algo almodovariana, kitsch ao máis puro estilo Kika, e, malia que isto incomode a algunhas persoas, a min agrádame. Abofé que si! Daquela, prégocho, nada de poñerte circunspecta agora polas críticas recibidas. Non soportaría verte convertida nunha snob. Sería unha degradación absoluta. Eu véxote ben así, co teu riso excéntrico e as ganas tremendas de sobrepoñerte ao que sexa. Con vivida vivida detrás. E por iso quero darche os meus parabéns, por ousar manifestar a febleza, e, nesa mesma manifestación, virar indestrutíbel, coma o Fénix, na procura da felicidade. Supoño que Cuba deixou unha fonda pegada en ti e que, unha vez dentro, non soubeches como deixar de pensala. Talvez por iso, e, tendo conta desa paixón que te devora, imaxino que baixas do avión cantando aquilo de ‘Nunca podré morir, mi corazón no lo tengo aquí. Allá me está esperando, me está aguardando que vuelva allí? Cuando salí de Cuba, dejé mi vida, dejé mi amor.’ Ana, creo que non es moi consciente do valor reúnes neses cento setenta centímetros de humanidade e do que deberían aprender de ti algúns que eu me sei. Aprender, por exemplo, a ser un chisco máis xenerosos e humildes. A saber pedir perdón. A querer, en suma, coas entrañas, porque así é como se quere: coas vísceras ardendo. Querer, Ana, ti o sabes ben, non se pensa. Séntese e punto. Eis a causa do estrañamento que provoca en min esa lista de frases de ruptura, esteticamente postmodernas, mais covardes: ‘non é cousa túa, son eu’, ‘somos incompatíbeis’, ‘es demasiada muller para min’?

Que opinas, Ana? Que podes dicir destes incompetentes emocionais que endexamais estiveron á altura, que sempre souberon que non ían amar como insinuaban e adoitaron seguir, ser unicamente amados, perseverando no finximento até seren descubertos, malia os atrancos da propia cegueira amorosa do amante, sempre incondicional e xeneroso? Nada. Seguramente prefires, coma min, dar media volta. Non paga a pena perder o tempo reflexionando sobre este tipo de persoas. A día de hoxe, eu prefiro pór en práctica aquilo que dicía Facundo Cabral, ‘Deja la cama dónde te duermes con la multitud y sal a caminar por ti mismo. (?) Deja La parasitaria tribuna y entra a la cancha a jugar tu partido.’. Así é que eu xa deixei a miña. Decidín seguir o teu exemplo e lanceime. Volvín os ollos ao pasado para poder recibir o futuro cos brazos abertos. Collín as cousas e marchei a eses lugares da infancia coa intención de recoller o mellor de min e traelo ao presente, porque, prezada Ana, deixar atrás o pasado implica facerlle fronte, entrar nel coa mirada aberta. Desprexuízada e afouta. Daquela fun ao monte. Si si, liches ben, ao monte. Camiñei lizgaira pola beira do Xares. Metín os pés nas paraxes inigualábeis da comarca d’O Bolo. Fun e contemplei a beleza que tanto amou meu pai. E ameina por el, sen medo. Entrei polo túnel natural que nace en Barxa para chegar á aldea na que fun criada, pois unha se cría onde chega a descubrir o máis importante de si mesma.No meu caso, debo dicir que foi en San Martiño, nese lugar insólito de castiñeiros e nogais, onde comprendín quen son e porque non quero adaptarme ás cousas. Deste xeito, volver á casa familiar, na Oliveira, botar unha ollada ás fotos e pasear polas estreitas corredoiras, trouxo á miña memoria, por exemplo, as campás da igrexa , os meus paseos á Pingueíña, na procura dun xerro de auga fresca -a mellor auga do mundo, dicía meu pai-, os primeiros bicos ás escuras, as festas do verán, a miña amiga Gloria, os meus curmáns, e a familia enteira : todos os/as habitantes da aldea que, dalgunha maneira, imprimiron en min a naturalidade silvestre que me caracteriza e este afán constante por aprender. E trouxen comigo o sabor dos morodos. O balneario de Mondón. A beleza da miña irmá con aquel vestido branco tan setenteiro? Miña nai na ventá, chamando por nós para irmos comer. Meu irmán á caza dos grilos. Todo iso trouxen comigo desta viaxe fabulosa. Trouxen pois a Galicia enteira. O rumor das árbores de Pondal. A maxia atávica da selva de Esmelle de Cunqueiro, pois alí está, en Pireira, o pico máis grande do mundo. Porque o mundo, Ana, comezou alí arriba. Así é que eu debería cantar aquilo de ‘Miña terra, miña terra,/ terra donde m’ eu criei, hortiñas que quero tanto,/ figueiriñas que prantei?’. Coma Rosalía. Talvez por iso, renunciei a ser turista, porque non querería perder a pouca liberade que se nos permite, pois, antes de coñecer o mundo, necesito ter un propio. O meu é este: as terras d’ O Bolo. O meu pai.

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en En homenaxe ao meu pai, Esteban Enríquez, falecido o 4 de maio do 2011, chegan estas “CARTAS CRUZADAS: DE CUBA ÁS TERRAS D’ O BOLO” (La Región)

POEMARIO NOVO: DESOBEDIENCIA

Imaxe da portada: Ana Cibeira

Edición: Q de Vian Cadernos

Deseño e maqueta: Nova Galicia Edicións

Execución gráfica: Obradoiro de Nova Galicia Edicións

Poema de “Desobediencia

DECADENTE

Antoine-mírame. Faime o run run na boca grande.

Nos sucos deste pracer insomne.

Tírame do pelo e ámame coma un búfalo.

Publicado en Sen categorizar | 2 Comentarios

O CORAZÓN CROCANTE

O CORAZÓN CROCANTE

Amplo corazón que te reservas aqueles ocos destinados á rareza-que tan incólume e vasto sitio de reclamas se edifica no teu cetro-vén-dime porque te desbordas-porque esta luz sobre nuestras cabezas que tan bien nos arrastra…

Calas. Faste grande no delirio: nese abismo espectral que parece dominalo todo. Y todo-cómpre aclaralo-es esto que vemos: a actitude criminal indispensábel alimentada polos idiotas.

Espontánea e libremente-crevado corazón crocante-emites un comunicado derivado de ese estado que llamamos comúnmente tristeza- e dis-con gran pesar-que lamentas o terror de sermos tan felices. De construírmonos por imitación.

As flores de cristal viven nos invernadoiros e invocan ao seu amo-ese dios de vidrio y diamantes-de violencia de papel e carne fresca. As flores-corazón-fanse felices.

Entón-aquela víscera expansiva e muscular que desbordándose nos emocionaba-xa non quere salvarnos: caed-repite-caed y desmoronaos como piedras. E caemos-pero non importa.

(Esta es la cuestión palpitante en el corazón de los idiotas: non parecer nunca vítimas do infortunio-que tal deshonra nos los alcance.)

Publicado en Sen categorizar | 1 Comentario

POEMA DE “DESOBEDIENCIA”

OS OLLOS DA TERRA
Yeux d’ abyme: brûlants de gloire et d’angoisse
c’est bien vous qui m’aimez?.

Os ollos da terra observan todo atentamente-Antoine-con brutal e desmedido amor. Coñecen a usura: pan de papel e vellos bebés belicosos. Toman diente de león para olvidar. E calan meu ben: mon homme du bois: bûcheron radioactif que recolles mortos coma quen apaña patacas. Búfalo e resistente. Fodiendo puteos.

Mais il n’y a que de terribles morceaux d’amour et tristesse: crueis e ludre por todas partes e cavernas e porcas hienas de satin e bravos cordeiros azuzando a lumieira por detrás.

Infames podres hidras hidráulicas sobre los dioses de Pound flotan en el aire azur. Queiman todo: arrasan la tierra y sus gentes.

Pero tu teis algo para min: un cesto de amor e de xustiza.
Y no sabes cuánto te lo agradezco…

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en POEMA DE “DESOBEDIENCIA”

INFANCIA E LECER (ARTIGO PUBLICADO EN “LA REGIÓN”)

De volta xa destes días de repouso, comprobamos, unha vez máis, o ben que senta iso de estar ociosos/as. Nótase nos rostros relaxados e na amabilidade das persoas. A tensión previa acumulada parece absurda ao comtemplármola con certa perspectiva. Daquela, se somos listos/as, caeremos na conta das actitudes pouco, ou nada, construtivas que, nalgún momento, puidemos ter manifestado. A cousa está clara: a ociosidade non é un luxo, é unha necesidade. Un dereito. Os beneficios son obvios, pois, ao empregar esas horas libres para facer o que nos gusta, ou, simplemente non facer nada, recuperamos o sentido do humor aniquilado polo desgaste. Cómpre entón que ‘santifiquemos’ as festas, que nos dediquemos á súa defensa ,sen complexos nin culpas, e procuremos que os/as cativos/as tamén dispoñan e disfruten das horas de luz. Que xoguen. Moitísimo. Que desenvolvan as capacidades sociais, que aprendan a compartir, a ser xenerosos/as. Que se solten.

Ningunha escola pode aprendernos a vivir. Lamentabelmente, o de ser felices é un conto de fadas, interrompido xusto no medio? Casaron e foron felices? Por canto tempo? Que foi, por exemplo, de Brancaneves ao descubrir que o seu príncipe era un ‘pimpollo’ egoísta e que o seu amor cursi resultaba tedioso? Como se sentiu ao comprender que vivira unha escravitude doméstica na casa dos ananos?

Evidentemente, a Brancaneves, como a Cincenta ou Rapunzel, ninguén lle dixo que a liberdade é o máximo don. Todas viviron laboriosamente, metidas entre catro paredes, porque, alguén ten coñecemento de que xogasen ao fútbol, ao rescate ou ás canicas? Ninguén. Tampouco non existe documentación ao respecto da educación sexual recibida, así é que de comprobar, comparar e, posteriormente, decidir, nada de nada. Pola súa banda, os príncipes, rodeados de adoradores e asistentas, nunca xogaron a nada que non fose brutal e sanguiñento, mentres as súas homónimas, as princesas, vivían en estado de reclusión, metidas nun castelo que, sen o pretender os autores destas historias, rematou por converterse na mellor metáfora do exilio infantil das sociedades capitalistas. A rapazallada malvive nas cidades sen luz, correndo dunha actividade extraescolar a outra. A inocencia, o seu máximo dereito, roubámosllo nós ao condenalos á falta de aire.

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en INFANCIA E LECER (ARTIGO PUBLICADO EN “LA REGIÓN”)

O IMPERIO DOS OBXECTOS

Hai un bo feixe de cousas neste sitio: cousas con vida propia.
Son propias-por exemplo-as palabras que estas cousas inventan para nós. Parece que nos hablan. Lo parece. ¡Oh si! E todo aquilo que ten apariencia de verdade remata por ser certo.
A continuación-falaremos do sexo: del de las cosas.
Hainas transexuadas- que-nin femeninas nin masculinas-seducen e apaixoan: c’est toute une revolution quotidienne.
Estas son as máis desexadas: valen para todo.
De todos modos-cómpre saber que a simbiose é un dos fenómenos máis interesante deste bestiario dos obxectos. La femme à la chose-par exemple- constitúe basicamente o cerne do noso estudo. Referímonos á muller apedreada polos obxectos. La créatrice du conflict dramatique-malgré l’indifference naturelle qui essaye de la soumettre
Penduradas do teito están as cousas suicidas: falsarias orgánicas de todos os tamaños posíbeis. Estaban muertas desde el principio-pero elas xamais o souberon. A muller tapiada si. Ela intuiu esta morte programada: difficile pour la chose dite inutile.
E de todas estas cousas citadas-as máis fermosas son as alleas: aquelas que non nos pertencen.
Pero todo remata por ser noso. Dunha maneira ou doutra seremos propietarios de algo. Algo con vida propia que pode permitirnos esa felicidade programada dende o trono-pensada para o silencio.

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en O IMPERIO DOS OBXECTOS

TON MONSTRE

TON MONSTRE

Así é que te desafío.Entro no teu celme-como se for area diversificada nun insólito feixe de luz. Ninguén poderá apedrearme por iso.

Lo imaginas-Antoine?. Podes -sen incomodarte- entregar a prenda prezada -ton tout petit monstre- à cet empire à moi: gazeux et colérique?

Podes -e o farás- porque amas toda esta furia atravesándonos. Sientes sobre ti el peso de mi alma. Eu sinto a túa.
E o monstro encherá de auga os canos-e faremos un fillo: unha explosión eléctrica e memorábel dos abrazos.

Pauline en éxtase: viviendo en tu boca.

(Poema de “DESOBEDIENCIA”)

Publicado en Sen categorizar | 3 Comentarios